Nie wiem czy to będzie pierwszy post zaczynający coś, czy ot jedyny, który poruszy taką tematykę. W zasadzie bodźcem do napisania tego posta są dzisiejsze wydarzenia, których szczegóły są mało ważne, bo ważniejsza jest refleksja jak temu towarzyszyła. Każdy ma swoje zdanie na temat księży, kościoła i wiary w ogóle. W każdym z nas to wszystko zapewne ewoluuje, niektórzy są w niej inni uważają, że to swoisty matrix, z którego powinni się wyrwać. Nie ważne, jednak spojrzenie z boku na pewne rzeczy daje inne spojrzenie na daną rzecz. Pisałem w innych poście o tak zwanym “pompowaniu”, które stosuje kościół na ludzkości od zgoła 2k lat. Ksiądz w zasadzie tak się wpisał w życie nasze, że nie wyobrażamy sobie nikogo innego, kto mógłby wypowiadać się w sytuacji, kiedy ktoś umiera. Nie mówię tu o rodzinie, nie mówię o jakiś spektakularnych wypadkach, ale ot w telewizji ktoś tam umarł w jakiejś wsi, no i ksiądz zabiera głos w tej sprawie. Doszedłem do wniosku, że i ok, nawet jeśli ktoś ich nie lubi, to jednak śmierć niesie za sobą dawkę emocji, na które mało kto może mieć wpływ. Dlatego wsparcie osób trzecich może mieć kojący wpływ. Jednak spojrzałem sobie na tą sprawę również z tej strony, że przez to iż zawładnęli oni tą częścią naszego życia, w zasadzie nie miała prawa i takowa nie powstała żadna jednostka, organizacja czy coś innego, która zajmowałaby się nami czy tematem śmierci. Wszystko kręci się w okół kościoła, tylko stamtąd można liczyć na wsparcie, pomoc, tylko o nich myślimy, kiedy te ciężkie dni na nas spadają. Pewnie jeszcze będę rozszarpywał ten temat na strzępy, być może napiszę kolejne refleksje w tym temacie, teraz mam tylko jedną, jest jak jest, możemy nie lubić, nie zgadzać się, ale nie zawsze wiemy co z nami będzie gdy odejdzie ktoś na kim nam na prawdę zależy. Wtedy być może będzie nam obojętne, na którym ramieniu się będziemy wspierać, ważne aby była to życzliwa nam osoba. Ksiądz.
